บทที่ 72 อย่าบอกใคร

"ท่านฮาซิม... คุณหนูมิรามาขอพบขอรับ"

เสียงทหารองครักษ์ดังลอดผ่านบานประตูไม้โอ๊กหนาหนักเข้ามาในห้องบรรทม

ทันทีที่ได้ยินชื่อผู้มาเยือน นัยน์ตาเรียวก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มทรุดกายลงพิงหมอนใบโต ปรับสีหน้าให้ดูซีดเซียวและอ่อนแรง ทว่าริมฝีปากที่แห้งผากกลับผายยิ้มละมุน

"ให้เข้ามา..." ฮาซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ